Termos Escénicos

Sectores, divididos entre si por escaleiras, en que se distribúe no theatron.

Xénero teatral xaponés cuxo nacemento se rexistra no século XIV e que se presentaba como un interludio entre os actos do teatro noh coa finalidade de distensión. Trátase dunha comedia, sátira ou absurdo de carácter popular.

Vid. Kabuki  

Grada ou “lugar desde onde se ve”, isto é, a área na que senta o público.

Segundo se enuncia na Lei de fatalidade de custos enunciada por Baumol e Bowen, a lagoa de produtividade ten que ver co déficit inherente ao modelo produtivo das artes escénicas.

Vid. Commedia dell’arte

Vid. Recepción implícita

Tamén chamada Efecto Baumol ou Lei de Baumol e Bowen. Vid. Fatalidade de custos, Lei de

Vid. Apuntadora, Apuntador

Vid. Kathakali  

Especie de prólogo ou preludio dunha representación escénica empregada para estabelecer un contacto co espectador e captar a súa benevolencia con respecto a aquilo que vai observar. Nos séculos XVI e XVII tamén podían servir para explicar o argumento da peza e nalgún caso puido servir de instrumento para gabar a unha certa personalidade ilustre ou para festexar un determinado acontecemento histórico e social.

Luces de proscenio que se colocan en fila horizontal para crear unha iluminación ambiental e eliminar as sombras dos rostros dos actores e actrices.

Vid. Atelana

1. En teatro, é un xénero breve, normalmente improvisado e metateatral, no cal se verten consideracións sobre o propio oficio de autor ou actor.
2. Xénero musical solístico que se considera como o precedente do nacemento do dramma in musica, é dicir, a ópera barroca italiana.

Na Poética de Aristóteles, é, canda o horror, unha das emocións que se purgan a través da experiencia estética da traxedia, dando lugar á catarse.

Vid. Atelana

Escenario propio da posta en escena medieval, consistente nunha plataforma, polo xeral armada sobre un carro, onde se situaba a escenografía alusiva á ficción escénica.

Prótese elaborada mediante diversos materiais segundo a época, como madeira, pasta de liño, pasta de papel ou plástico, que oculta total ou parcialmente a faciana da persoa que a leva.

Máscara empregada con fins pedagóxicos, que anula a expresividade facial e produce un estado neutro para fomentar a expresividade corporal.

Entretemento teatral do século XVI en Inglaterra, que deriva dos espectáculos cortesáns do Renacemento italiano e nos cales participaban os propios monarcas disfrazados en suntuosas festas nas salas de baile do palacio.

Vid. Método  

Modelo de protección artística e fomento das artes consistente no financiamento e promoción dun artista concreto e a súa obra a través da garantía de compra, o sustento económico, o fornecemento de recursos vitais ao artista ou a residencia como garante da continuidade da produción.

Entidade gobernamental ou persoa con recursos económicos, simbólicos e sociais capaz de brindar protección e capital a artistas en xeral e a compañías escénicas en particular para garantir que a súa actividade artística se desenvolva con normalidade.

1. Accións destinada a permitir a participación dos diferentes axentes no sistema artístico en cuestión, neste caso o sistema teatral. 2. Procedemento compositivo vinculado coa narración a través do cal se constrúe unha instancia enunciativa que xera a ficción.

Proceso de intervención nun sistema artístico dado que abarca as tarefas e dinámicas orientadas a poñer en relación a produción e a recepción ou consumo do produto.

Vid. Mediación  

Na época medieval, os espectáculos divídense en dous tipos fundamentais: o teatro relixioso e o teatro profano. Na primeira parte podemos atopar representacións de tropos ou diálogos da Biblia no interior das igrexas, como por exemplo o Quem quaeritis?, o drama litúrxico máis antigo que se coñece despois da caída do Imperio Romano e da […]

Vid. Mediación  

Na Poética de Aristóteles, un dos medios da imitación, canda a palabra e o ritmo.

Un dos medios cos que se imita, xunto co ritmo e a palabra, que poden comparecer por separado ou combinados entre si.