Termos Escénicos

Dicionario Enciclopédico

Absurdo, Teatro do

Estilo da arte escénica e da literatura dramática que rompe coa tradición do drama realista e presenta primordialmente situacións de personaxes en contextos de illamento, reflexión existencial ou (pos)liminal, con tendencia cara ao disparatado e o humor que poden ter as intervencións ou os diálogos aparentemente inconexos desta nova ficción afastada das lóxicas da realidade ou da congruencia entre a acción e o pensamento expresado.

Acción

Conxunto de acontecementos que amosados en escena, constitúen tanto as transformacións lóxicas dos personaxes, coma as actividades das figuras ou actantes diferenciadas entre si.

Acoutación

Vid. Didascalia

Administradora, Administrador

Persoa física ou xurídica que ten a responsabilidade de xestionar os recursos dun teatro, dun grupo ou dunha compañía.

Afeccionado, Teatro

Vid. Amador, Teatro

Agit-Prop, Teatro

Vid. Axitación e propaganda, Teatro de

Agón

Termo pertencente á literatura dramática grega clásica que fai referencia ao conflito verbal, á contenda ou ao debate establecido entre dous personaxes, normalmente protagonista e antagonista.

Agonal

Relativo ao agón, ou vencellado coa capacidade do diálogo dramático para expresar o conflito.

Aloxador

Termo habitualmente empregado en castelán, alojero. Vid. Curral de comedias

Alternativa, Sala

Vid. Alternativo, Teatro

Alternativo, Teatro

Modalidade escénica que abrangue un heteroxéneo abano de tendencias estéticas que teñen en común o considerárense a si mesmas opcións diferenciadas do teatro comercial, burgués ou tradicional.

Amador, Teatro

Tamén chamado teatro afeccionado ou, co termo francés amateur, é o teatro realizado de xeito non profesional por persoas que non perseguen con esta actividade un interese económico, senón beneficios diversos vinculados co lecer, a socialización, a participación cultural, o desenvolvemento artístico ou a saúde.

Anagnórise

Recoñecemento por parte do personaxe dunha obra dramática, normalmente dunha traxedia grega clásica, aínda que tamén se pode atopar nas comedias, de datos fundamentais sobre a súa identidade ou a dos seus acompañantes, do erro ou das consecuencias fatais do seu destino.

Analepse

Recurso para a manipulación do discurso tempora a través do cal se remite a un episodio anterior aos feitos amosados ou relatados.

Análise de espectáculos

Disciplina que, a través dunha metodoloxía organizada de comentario, persegue o afondamento hermenéutico nos espectáculos escénicos a través do estudo das fórmulas de significación da obra e mais dos recursos estéticos empregados.

Antagonista

Personaxe que se enfronta e que impide ou dificulta a outro personaxe protagonista dunha peza teatral manter o seu estatus social ou intelectual nun determinado contexto espacial e temporal.

Antiheroe

Vid. Heroe

Aparte

É unha convención dramática, pola cal un personaxe fala ao público ou a outro personaxe sen que un ou varios personaxes patentes na escena o escoiten e polo tanto reaccionen a esa información ou confesión, que normalmente revela os obxectivos, confidencias íntimas ou burlas sobre os que non escoitan. Pódese considerar o aparte unha especie […]

Apousentos

Termo empregado habitualmente en castelán, aposentos. Vid. Curral de comedias

Araceli

É unha estrutura de metal que forma parte da tremoia para as escenas aéreas verticais de representación dos misterios medievais dentro das igrexas.

Argumento

Resumo ou síntese da historia relatada pola peza teatral ou polo texto dramático.
Termo específico da teoría aristotélica, tamén empregado como sinónimo de “trama” ou “intriga” co que Aristóteles se refire á “estruturación dos feitos”.

Aristotélico, Teatro

Dise do teatro construído a través dunha dramaturxia fundamentada nos preceptos sinalados por Aristóteles na súa Poética.

Artificialización

Procedemento semiótico polo cal un signo pode ser desposuído do seu sentido real inicial para atribuírlle outro sentido, produto da súa reubicación nunha nova situación comunicativa ou da acción creativa sobre o seu feixe de significados, connotacións e denotacións.

Atelana

Tipo de farsa da Antiga Roma, procedente da cidade de Atella, posteriormente importada a Roma segundo o historiador Tito Livio e que se considera como un dos precedentes da Commedia dell’arte italiana.

Audición

Proba de selección do elenco, tanto para o teatro coma no medio audiovisual.

Audiencia

Vid. Público

Auto

O auto ou auto sacramental é un xénero dramático renacentista, con orixes no teatro relixioso medieval.

Auto de fe

Vid. Auto

Axitación e propaganda, Teatro de

Concepto procedente do movemento soviético, cuxo máximo expoñente foi o Outubro revolucionario de 1917, destinado a realizar novas postas en escena multitudinarias, que empregasen apeiros e elementos dos traballadores e falasen das demandas e opresións da clase obreira, sementando as bases ideolóxicas do comunismo.