Literatura dramática – Páxina 2 – Termos Escénicos

Termos Escénicos

Dicionario Enciclopédico

Dobre enunciación

Característica propia da dramaticidade que estrutura o discurso dramático a través de dúas modalidades discursivas diferentes. Unha, a das didascalias, constrúe un suxeito da enunciación indeterminado que algúns autores identifican co “autor implícito”; a segunda, a dos monólogos, diálogos ou polílogos, ten como suxeitos da enunciación as figuras ficcionais do drama.

Drama de salón

Drama burgués de circunstancia e de realismo cotián

Drama por estacións

Xénero propio do teatro expresionista que, na busca da ruptura coa estrutura clásica do drama organizado en actos, organiza a trama a través de sinxelos cadros ou pequenas escenas que van poñendo en relación os distintos personaxes da peza.

Drama satírico

É un dos xéneros dramáticos da Grecia Clásica, xunto coa traxedia e a comedia. Pode dicirse que era unha traxedia divertida, con presenza de elementos paródicos e cómicos en asuntos serios, unha estrutura similar á da traxedia, pois contaba con prólogo, párodos, episodios e éxodo, mais a diferenza desta podía conter certos vulgarismos, coloquialismos e unhas construcións sintácticas máis simples.

Dramaticidade

Propiedade esencial da literatura dramática. É o especificamente dramático, aquilo que outorga a condición de dramático a un texto, distinguíndoo por tanto doutros xéneros literarios coma a narrativa ou a lírica.

Dramatis personae

Tecnicismo latino empregado para nomear a lista de personaxes dunha obra dramática. Significa, literalmente, “personaxes do drama”.

Dramaturga, Dramaturgo

Persoa encargada de escribir o texto dramático, así coma a dramaturxia para unha peza escénica, labor que tamén pode comprender a elaboración das partituras visual, sonora e de accións físicas, actividade máis específica pola que recibe o nome de dramaturxista.

Dramaturxia

Actividade consistente en elaborar o texto da representación, o esquema ou un manual de instrucións de códigos expresivos ou (re)compoñer un texto para que unha persoa ou conxunto de persoas creadoras poidan levar a cabo un espectáculo.

Dramaturxista

Persoa que exerce a profesión consistente en preparar un texto para a representación ou en intervir nun texto de calquera natureza e xénero e facer posíbel que teña elementos dramáticos, é dicir, facelo apto e eficaz para a súa posta en escena a través da dramaturxia.

Drammatis personae

Vid. Didascalia

Entremés

Xénero dramático cómico breve da época renacentista e barroca, que normalmente se intercalaba entre dúas xornadas dunha comedia para divertir o público coa súa intención burlesca. Na creación literario-dramática hispánica, considérase o que Lope de Rueda definiu como “paso” o precursor do entremés.

Épico, Teatro

Fórmula pola que é coñecida a proposta teatral de Bertold Brecht, de contido marcadamente antiaristotélico.

Epílogo

Parte final dunha obra que pode servir de resumo, recapitulación ou conclusión da mesma.

Episodio

1. Na Poética de Aristóteles, defínese como aquela parte dialogada que se atopa entre cantos completos do coro.
2. Trama paralela á principal ou unha das partes das que se compón a intriga dunha obra dramática.

Escrita escénica

Tarefa destinada a encarnar e facer visíbeis e ostensíbeis os personaxes, os contextos e/ou as accións que transcorren enriba dun escenario.

Esperpento

Xénero dramático cuxa autoría se atribúe a Valle-Inclán e no que se combinan elementos cómicos e tráxicos nunha visión deformada da realidade, con aspectos grotescos e absurdos, que nos presentan a animalización do ser humano, rexistros e xirias ao servizo dunha visión crítica, cínica ou degradada da sociedade.

Estásimo

Parte do “canto coral”, á súa vez parte estrutural da traxedia, canda o prólogo, o episodio e o éxodo.

Éxodo

É unha das partes estruturais da traxedia, canda o prólogo, o episodio e a parte coral.

Expresión

Segundo Aristóteles, composición dos versos.

Farsa

Xénero dramático cómico breve, que se caracteriza pola sinxeleza do seu argumento e das accións e pola brevidade, ademais de tratar asuntos disparatados, con frecuencia enganos.

Fatum

1. Un dos elementos do tráxico, vencellado á noción de destino ou fatalidade; 2. Deidade ou deidades que personifican o Destino na mitoloxía romana.

Final aberto

Recurso dramatúrxico que consiste en deixar inacabada unha ou varias tramas argumentais dentro dunha historia. O contrario sería un final pechado.

Galerada

Texto en probas. Impresión en menor calidade dunha obra empregada para realizar nela modificacións e correccións antes da súa versión definitiva, polo xeral en formato libro.

Hamartía

Na traxedia grega, erro ou ignorancia do heroe, que provoca a catástrofe.

Hamartía

Obstinación ou arrogancia do heroe que o leva a unha situación funesta.

Haremichi

Vid. Kabuki

Heroe

Personaxe principal ou protagonista que actúa como motor do argumento.

Honra

Topos constante do teatro do Século de Ouro español e doutras tradicións literarias que pode provocar situacións dramáticas tráxicas ou xocosas. Este tema recorrente na literatura dramática áurea refírese á reputación, distinción, gabanza ou fama dun determinado personaxe e que, no desenvolvemento da trama, habitualmente terá que salvagardar, recuperar ou restaurar.

Indicación escénica

Vid. Didascalia

Inicio

Vid. Comezo