Persoa física ou xurídica que ten a responsabilidade de xestionar os recursos dun teatro, dun grupo ou dunha compañía.
Persoa física ou xurídica que ten a responsabilidade de xestionar os recursos dun teatro, dun grupo ou dunha compañía.
Vid. Alternativo, Teatro
Modalidade escénica que abrangue un heteroxéneo abano de tendencias estéticas que teñen en común o considerárense a si mesmas opcións diferenciadas do teatro comercial, burgués ou tradicional.
Proba de selección do elenco, tanto para o teatro coma no medio audiovisual.
1. En Teoría de Sistemas, persoa ou entidade con capacidade de actuación nun sistema teatral determinado. 2. Representante de artistas.
Vid. Barroco, Teatro
Contía económica estipulada entre unha compañía ou grupo teatral e o representante legal, persoa física ou xurídica dun espazo de exhibición, para a compensación polos servizos prestados polos primeiros nun espazo e período de tempo limitado.
Anglicismo moi implantado na xiria actoral que fai referencia á proba de selección do elenco, tamén chamada audición.
Unidade de creación e produción teatral de carácter público ou semipúblico. En España e Galicia é sinónimo de compañía pública, institucional ou mesmo de teatro nacional.
Rede de carácter público ou privado formalmente constituída co fin de optimizar as fórmulas para a distribución das artes escénicas.
Conxunto de persoas pagadas por empresarios, artistas ou produtores teatrais para contaxiar cos seus aplausos ou cos seus asubíos unha determinada sensación de éxito ou fracaso nunha representación, en función dos intereses dos mesmos.
Teatro feito para o chamado gran público ou masa.
Vid. Barroco, Teatro
Vid. Barroco, Teatro
Entidade para a produción de espectáculos teatrais ou escénicos.
Vid. Itinerancia
Vid. Barroco, Teatro
Norma que rexe o funcionamento económico das artes escénicas, tendente ao déficit debido á lagoa de produtividade que se xera cando os gastos son constantes mentres que os ingresos tenden a diminuír. Esa tendencia obriga a que os modelos de produción nas artes escénicas deban procurar permanentemente fórmulas externas de inxección de capital.
Documento que elabora un teatro, unha sala, un festival ou calquera outro espazo de exhibición de espectáculos, no que se reflicten os datos de asistencia en número total de espectadores, total de ingresos por venda de entradas e estruturación do tipo de entradas: xeral, con desconto, convite, etc.
Vid. Barroco, Teatro
Vid. Barroco, Teatro
Forma de exhibición teatral na que a compañía opta por desprazarse aos distintos espazos en que terá lugar cada función. É habitual en contextos en que a poboación é dispersa coma Galicia, e onde os teatros afectan a unha masa crítica reducida. É tamén a fórmula propia de sistemas teatrais onde non se optou por […]
Segundo se enuncia na Lei de fatalidade de custos enunciada por Baumol e Bowen, a lagoa de produtividade ten que ver co déficit inherente ao modelo produtivo das artes escénicas.
Tamén chamada Efecto Baumol ou Lei de Baumol e Bowen. Vid. Fatalidade de custos, Lei de
Modelo de protección artística e fomento das artes consistente no financiamento e promoción dun artista concreto e a súa obra a través da garantía de compra, o sustento económico, o fornecemento de recursos vitais ao artista ou a residencia como garante da continuidade da produción.
Entidade gobernamental ou persoa con recursos económicos, simbólicos e sociais capaz de brindar protección e capital a artistas en xeral e a compañías escénicas en particular para garantir que a súa actividade artística se desenvolva con normalidade.
Na Teoría de Polisistemas, de Itamar Even-Zohar, é o factor que representa a canle na que produtores e consumidores intercambian os produtos teatrais. No sistema teatral, o mercado é un conxunto de actividades vencelladas coa adquisición do capital simbólico e social do teatro a través do investimento de capital económico.
Vid. Barroco, Teatro
Na Teoría de Polisistemas, de Itamar Even-Zohar, é o factor que representa a consecuencia concreta e elaborada da función de produción. No sistema teatral, produto é un texto escénico ou dramático rematado e completo, producido e consumido en función das precondicións impostas polo repertorio.
Termo co que nos referimos á exhibición de espectáculos e, polo tanto, á escolla subxectiva baixo unha serie de parámetros artísticos, sociais ou de mercado que establece a propia persoa programadora, ben para dotar de identidade ao seu espazo teatral, ben para cumprir un servizo público e atender ás maiorías ou minorías sociais, ben para conseguir outro tipo de réditos cuantitativos ou de repercusión mediática.